Ons Verhaal


Wij zijn Jan en Inge. We zijn elkanders tweelingziel. Wij leven vanuit een diepe verbinding met het spirituele en trachten volgens onze beleving een bijdrage te leveren aan het geluk van onze medemens.

Sinds februari 2007 leven wij samen. In augustus 2007 zijn we in het huwelijk getreden.

Om zo breed mogelijk georiënteerd te zijn hebben we onze eerste inwijding in Reiki voltooid, hetgeen we zullen toepassen in een op te zetten praktijk.

Bij ons is iedereen welkom, ongeacht wie of wat men is. Wij staan open voor een ieder die oprecht op zoek is naar het hogere in zichzelf.

De ontmoeting

Het was een ongelofelijke ontmoeting. De ontmoeting met mijn tweelingziel. Bij wat men toeval noemt werden wij in contact gebracht. Het zou nog maanden duren voor dit contact zou uitgroeien tot een direct contact maar toen dat eenmaal gebeurde was er meteen de herkenning van het feit dat dit een bijzonder contact moest zijn. Iets trok ons steeds weer naar elkaar toe. Iets deed ons elkaar opzoeken al was het dan zonder dat we dit in het begin echt beseften.
In het begin was mijn tweelingziel zelfs enigszins wantrouwend ten opzichte van mij want ik kwam naar een plaats, een forum op het internet, waar zij reeds lang lid was en ik kwam daar als onderzoekende kritische geest en liet dit ook blijken, juist jegens de persoon waar mijn tweelingziel nu juist zo tegenop keek.
Vanuit haar wantrouwen ontstond dus dit contact waarbij zij me kritische vragen stelde. Op deze wijze vonden we elkaar echter ook terug in elkaars interesses, specifiek op het gebied van spiritualiteit en meditatie. Het is door een meditatief experiment, waarbij we ons met elkaar via meditatieve technieken verbonden dat voor mij en voor haar de herkenning kwam van onze eeuwige band. Door ons te verbinden met elkaar voelden we hoe makkelijk dat ging, haast vanzelfsprekend. Op het moment van dit verbinden wist ik dat zij was wie ik altijd heb gezocht en zij wist dat ze van mij hield. Erkennen dat ik haar tweelingziel ben, durfde ze aanvankelijk niet omdat zij erg opkeek tegen het begrip tweelingziel, doch zij voelde zich innig met mij verbonden. Vanaf die dag zijn we onafscheidelijk geworden en groeide onze band in een tempo dat haast niet te beschrijven is. Wat men leest, zo links en rechts over de intensiteit rond de tweelingzielenherkenning is inderdaad een feit. Het is als het thuiskomen na een eeuwenlange reis. Het is het vinden van je bestemming, je eeuwige rustpunt. De hereniging is het grootste Godsgeschenk dat je maar kan bedenken.

De reactie van de omgeving

Zo intens als onze herkenning en onze hereniging was, zo intens en hevig was ook de reactie van de omgeving. Mensen toonden openlijk hun afkeur en afgunst. Tot in een extreem geval waarbij enkel mensen alles op alles hebben gezet om ons weer uit elkaar te rukken, dit om persoonlijke redenen gebaseerd op eigen, onafgewerkte processen. Mijn tweelingziel en ik zijn tot het uiterste beproefd door onze omgeving. Geen intrige, geen achterklap mocht echter baten. Hoe meer men probeerde ons uit elkaar te rukken, ja zelfs tegen elkaar op te zetten, des te steviger werd onze band. Daarentegen waren er ook positieve reacties. Mensen voelden onze band en al konden zij niet precies bepalen wat hier nu feitelijk aan de hand was, men voelde toch duidelijk dat dit geen gewone liefdesband was.
De bekroning van onze hereniging is een boodschap geweest, doorgegeven via channeling waarbij, zonder enige voorkennis, in deze boodschap werd uitgesproken dat onze band inderdaad de eeuwige tweelingzielenband is.

De keuze

Beiden waren wij in een relatie. Beiden voelden we ons eenzaam in die relatie maar beiden voelden we ons verantwoordelijk voor hen aan wie wij gebonden waren. Wij hebben getracht om onze wederzijdse relaties te eerbiedigen en deze te beschermen. Echter, dit bleek onmogelijk. De roep om samen te zijn en voor altijd samen te blijven werd enkel versterkt door de wijze waarop onze wederzijdse partners met ons verbonden waren. Natuurlijk hebben we beiden nagedacht over hoe en wat te doen. Natuurlijk is wel eens in onze gedachte geweest dat we elkaar misschien, omwille van onze relaties, weer moesten loslaten. Dit bleek echter een onmogelijke optie te zijn en zo kwam het dat, na de zoveelste strijd een heel bewuste keuze door ons werd gemaakt. Wij besloten dat we elkaar absoluut niet mochten loslaten want dat dit regelrecht zou ingaan tegen de wil van onze zielen en de wil van het Goddelijke waarin wij een zeer sterk geloof hebben. Voor elkaar durven kiezen was moeilijk in die zin omdat we beiden daarmee ook de toekomst bepaalden voor onze gezinnen. Er leefde echter in ons een besef dat dit uiteindelijk ook hen tengoede zou komen want ook zij voelden zich gefrustreerd in de relatie waarin zij met ons zaten. Onze hereniging is niet DE reden geweest om een moeilijke keuze te maken met betrekking tot onze relaties, het is echter wel de drijfkracht geweest om te doen, wat we wellicht reeds zoveel eerder hadden moeten doen.

Het samenkomen en samenleven

Op 10 februari 2007 verhuisde ik naar het adres van mijn geliefde tweelingziel. Wij waren eindeloos gelukkig met elkaar. Wat we, nog géén jaar eerder, voor onmogelijk hielden was gebeurd. Niet alleen waren we samengekomen, hadden elkaar herkend en werd dit bevestigd, doch ook nog eens samen mogen leven. Dat hadden we niet durven hopen, alhoewel we wel hadden uitgesproken dat dit nog wel eens ooit zou plaats vinden.
En toen….. begon het pas. Als tweelingzielen samenkomen komt alles, letterlijk alles tot uitbarsting. Tweelingzielen zijn elkanders spiegel en elkanders motor. En zo kwam ook bij ons alles los. Bij mij sterker dan bij mijn tweelingziel omdat ik door mijn rigoureuze keuze alles heb achtergelaten wat ik tot dan toe kende in mijn leven. Angsten overvielen mij. Gevoelens van gemis, onzekerheden, noem maar op….. het was er. De eerste maand was een verschrikking op dat gebied en zeer confronterend. Confronterend voor mezelf vooral. Mijn tweelingziel echter ving mij in liefde en met een oneindig geduld op en over alles konden wij vrij spreken. Juist het feit dat ik alles los mocht laten, tot en met mijn jeugdjaren toe, was als een grote bevrijding. In deze tijd leerden wij ons afstemmen op elkaar en in harmonie met elkaar te leven zonder angst voor elkaars reacties te hebben. Naast dit loskomen van angsten was er echter ook heel veel vreugde en tot de dag van vandaag maken wij zeer veel plezier met elkaar. Onze band blijft maar groeien en zo dus ook onze liefde voor elkaar. Wij kunnen niet zonder elkaar en bovenal, wij willen niet zonder elkaar. Zij is ik, en ik ben haar.

Wij delen alles met elkaar. Elke interesse, elke emotie. Wij voelen elkaar aan, zelfs op grote afstand en denken letterlijk hetzelfde. Samenleven met elkaar betekent niet dat alles te allen tijde zo rooskleurig is. Wij kennen onze “momenten”, zeer zeker, doch wij weten ook wat deze momenten betekenen en wij voelen zelfs als er enige strijd mocht zijn dat tijdens die strijd zich een ongekende energie van ons meester maakt die ons zegt: “Weet wie je bent en wat je bent en koester elkaar in de grootste liefde die je ooit zult kunnen ontvangen” .
Leven in volle bewustzijn met je tweelingziel is een zegen, een Godsgeschenk omdat je alles samen mag beleven en dit inderdaad heel intens en snel gaat. Tevens is het een zegen omdat je elkaar zodanig in bewustzijn optrekt dat je ook geestelijk sneller lijkt te groeien dan wanneer je alles alleen had moeten doen.
En onze vroegere partners? Ook voor hen is alles ten goede gekeerd. Er heerst bij iedereen rust en vrede. Bij de één zit nog wat zeer, bij de ander wat minder, maar beiden hebben de sterke wil om hun leven op te pakken en dit doen zij in vertrouwen.
Onze keuze was een goede keuze. Niet alleen voor ons, maar voor onze hele wereld waarin wij leven. Alles komt in balans en wij kunnen nu het pad bewandelen dat voor ons is voorbestemd. Een pad dat wij zelf overigens kozen nog voor dit aardse leven.